برای آدمک ها

روحم فرسودگی را،و وجودم خستگی را سالها ست که به همراه خویش از دیاری به دیار

دیگر میکشاند. سالهاست که نور هیچ روزنه ای شب های زندگیم را روشن نکرده و

خستگی با تمام توان خویش در روح من می تازد؛ و روح خسته من قرنهاست که زخم

این خنجر تلخ کامی ها بر سینه اوست، وصورتم داغ دار قرن هایی است که از تاریخ

بشریت میگذرد.

 ومن سالیان درازی است که در اینجا بار سفر نهادم وروحم را حبس

کرده ام ولی روح عصیانگر من تاب ماندن ندارد. ومن ازاینجا خواهم رفت از این

سرزمین غربت زده و مردم غم زده اش که همیشه مرا به یا مرداب های جنگل می

اندازد. اینجا سکوت، معنای مبتذلی همانند آدمک هایش پیدا کرده .

من خواهم رفت وچمدانم رابا تنهایی خواهم بست و تنها یادگار من از این دیار و آدم هایش هاله ای از

خستگی خواهد بود،و غم تنها همسفر این روح زخمی وشکسته من در جاده دل تنگی

هایم خواهد بود....